29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1975 ΕΦΥΓΕ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΠΕΚΡΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ

                                                         ΟΡΕΣΤΗΣ  ΜΑΚΡΗΣ

 Ο Oρέστης Μακρής, ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1898.
Νεαρός ακόμα, ήρθε στην Αθήνα και καθώς διέθετε μια πολύ ωραία φωνή, τενόρου, γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών και σπούδασε λυρικό τραγούδι. 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΥΓΕ Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ

Πολλοί θυμούνται τον Παντελή Ζερβό, ως εκδικητικό θείο του Ντίνου Ηλιόπουλου στη ταινία ''Μακρυκωσταίοι & Κοντογιώργηδες'', ως καπάτσο και ετοιμόλογο παπά στην ''Μανταλένα'',
 ως γραφικό βουλευτή, στο ''Ζητείται ψεύτης'', σαν το χωριάτη ξάδερφο στο ''Η κυρά μας η μαμή'' και σαν αυστηρό και παλαιών αρχών πατέρα της Λάσκαρη και του Ηλιόπουλου, στη ταινία ''Ο Ατσίδας'' του Γιάννη Δαλιανίδη. 


Ήταν ένας τρυφερός και κλασσικός τύπος Έλληνα, ένας ηθοποιός που άνετα περνούσε από την κωμωδία στο δράμα.

Δανάη Στρατηγοπούλου (1913 – 2009)

 Σαν σήμερα  έφυγε  απ’ τη  ζωή  το  “ Αηδόνι του  Αττίκ “ , όπως  έλεγαν  τη  Δανάη

 

Τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, δημοσιογράφος, ποιήτρια, συγγραφέας, καθηγήτρια λαογραφίας και φωνητικής μουσικής, που έμεινε στην ιστορία ως το «αηδόνι του Αττίκ»

Η Δανάη Στρατηγοπούλου γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1913 (κατ' άλλους το 1911) στην Αθήνα και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Γαλλία. Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο για να σπουδάσει οικονομικά και πολιτικές επιστήμες, αλλά το μεγάλο πάθος της ήταν η μουσική. Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με το ελαφρό τραγούδι και σπούδασε ορθοφωνία και φωνητική μουσική.


Το 1935 άρχισε τη συνεργασία της με τον Αττίκ, όταν τον ακολούθησε ως δημοσιογράφος σε μία περιοδεία του στην Αίγυπτο. «Πήγα δημοσιογραφίσκη -κατά το παιδίσκη- και γύρισα επαγγελματίας τραγουδίστρια» είπε σε μια συνέντευξή της. Η συνεργασία Αττίκ - Δανάης άφησε εποχή.
 «Με κιθάρα να τα λέει η Δανάη και κάθε πέτρα να πονάει», έλεγε ο Αττίκ για το «αηδόνι» των τραγουδιών του.


Τραγούδησε όλους σχεδόν τους συνθέτες της εποχής, από τον Χαιρόπουλο μέχρι τον Γιαννίδη, αλλά ξεχώρισε ως ερμηνεύτρια του Αττίκ και με τη μοναδική βελούδινη φωνή της ταυτίστηκε με τις μεγάλες στιγμές του: «Ας ερχόσουν για λίγο», «Τ' οργανάκι», «Μαραμένα τα γιούλια», «Άδικα πήγαν τα νιάτα μου», «Της μιας δραχμής τα γιασεμιά».


Την περίοδο της Κατοχής, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, που την οδήγησε στις φυλακές Αβέρωφ. Ενταγμένη στο ΕΑΜ, έκρυβε συναγωνιστές της, οργάνωνε συσσίτια, τραγουδούσε στα νοσοκομεία.

Έγραψε περισσότερα από 300 τραγούδια, πολλά σε στίχους δικούς της και πολλά βιβλία, ενώ ασχολήθηκε και με μεταφράσεις. Μεταξύ άλλων, μετέφρασε ελληνικά δημοτικά τραγούδια στα ισπανικά και ποιήματα στα ελληνικά του Πάμπλο Νερούδα.


Την περίοδο της δικτατορίας έζησε στη Χιλή, όπου διετέλεσε καθηγήτρια φωνητικής στο Ωδείο και καθηγήτρια της ελληνικής λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο. Γνώρισε προσωπικά και μετέφρασε στα ελληνικά το μείζον έργο του Πάμπλο Νερούδα «Κάντο Χενεράλ». «Έξι μήνες τον περίμενα να γυρίσει στη Χιλή. Ήταν πολύ γοητευτικός, σχεδόν ερωτικός!» έγραψε για τη γνωριμία της με τον νομπελίστα ποιητή.


Από τον γάμο της με τον Γιώργο Χαλκιαδάκη γεννήθηκε μία κόρη, η Λήδα Χαλκιαδάκη, η οποία με τον Σπύρο Βλασσόπουλο είχαν δημιουργήσει τη δεκαετία του '70 το συγκρότημα «Λήδα & Σπύρος». Η Δανάη Στρατηγοπούλου έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών στις 18 Ιανουαρίου 2009, σε ηλικία 96 ετών

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης

Ο Γιάννης Τσαρούχης ζωγράφιζε για περισσότερα από 60 χρόνια. Εισήγαγε το μοντέρνο στο ελληνικό και το ελληνικό στο μοντέρνο. Το θέατρο υπήρξε η δεύτερή του αγάπη.

Στις 13 Ιανουαρίου του 1910 ήρθε στον κόσμο ο Γιάννης Τσαρούχης. Μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου και γεννήθηκε. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών, αν και ήδη από μικρότερη ηλικία ζωγράφιζε. Λίγο μετά την ηλικία των 20, γνώρισε τον Φώτη Κόντογλου, μεγάλο συγγραφέα και αγιογράφο, ο οποίος τον επηρέασε πολύ.

Ανήκοντας στη γενιά του '30, ο Γιάννης Τσαρούχης συνδύασε τέχνη και παράδοση. Κι αν ο Ελύτης στη γενιά αυτή ήταν ο μέγας της λογοτεχνίας, ο Τσαρούχης ήταν ο Ελύτης της ζωγραφικής του '30. Ο Ελύτης είχε πει: 

«Ένας επαναστάτης δεν γίνεται να 'ναι συνάμα και κλασικός. Αλλά με τον Τσαρούχη γίνεται».

Η ελληνική ταυτότητα τον είλκυε. Τα έργα του τα μπόλιαζε με αυτήν. Ακόμα κι αν η σιωπή του είχε γίνει φύση δεύτερη, την Ελλάδα την έβαζε πάντα στο θέμα του. Ομοφυλόφιλος ων, ιδιότητα κατακριτέα στην Ελλάδα της εποχής, τα βιώματά του τα κρατούσε για εκείνον. Μα στον καμβά το χέρι του «γλιστρίδα».

Το ταπεραμέντο του και έντονη σκέψη του τον έκαναν να πει εκφράσεις που έγιναν με την πάροδο των δεκαετιών γνωμικά. Πολλοί τα έχουμε ακούσει, μα δεν ξέρουμε ποιος τα είπε πρώτος.

«Στην Ελλάδα είναι κανείς ό,τι δηλώσει»
«Το να μη μπορείς να πιστέψεις είναι ένα είδος αναπηρίας»
«Φιλία είναι η συμφωνία δύο ανθρώπων εναντίον όλου του κόσμου»
60 χρόνια δημιουργίας ήταν πολλά.

 

     Τα  βιώματά του τον έκαναν εκφραστικό ζωγράφο. Θεωρούσε την ομοφυλοφιλία το πιο ταλαντούχο βίτσιο της εποχής του. Οι άνδρες κυριαρχούν στις αναπαραστάσεις του.
Έζησε τη δικτατορία του Μεταξά από πολύ κοντά, μέσα από την ίδια την έπαυλη του δικτάτορα, καθώς θεία του ήταν η Δέσποινα Μεταξά. Μετά τον εμφύλιο δημοσίευσε έργα του στο Παρίσι και το Λονδίνο.

 

Η καταξίωση δεν άργησε να έρθει. Το 1953 υπέγραψε συμβόλαιο με γκαλερί της Νέας Υόρκης.
Το 1956 ήταν εκ των υποψηφίων για το βραβείο Γκούγκενχαϊμ, ενώ το 1958 συμμετείχε στη Μπιενάλε της Βενετίας. Επί Χούντας ήταν μόνιμος κάτοικος Παρισίου.

Ανάμεσά στα πάμπολλα έργα του, έφτιαξε και πορτρέτα. Λουκίνο Βισκόντι, Μιχάλης Κακογιάννης, Έλλη Λαμπέτη είναι μερικοί από τους πιο διάσημους που ζωγράφισε με το χέρι του.
Το θέατρο ήταν η δεύτερη αγάπη του. Σκηνογράφησε κυρίως, αλλά και συμμετείχε ποικιλοτρόπως σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις.

 

 Το 1989 ετοιμαζόταν να ανεβάσει τον «Ορέστη», μα δεν πρόλαβε. Η ιστορία δεν θα τον αναφέρει ως Ευρυπίδη, μα θα τον αναφέρει πάντα ως Τσαρούχη.

 

 

 

 

Τά άγια θεοφάνεια

Λατρευτικές παραδόσεις Θεοφανίων

 - Φυγή καλικάντζαρων

Τα Θεοφάνια (ή Θεοφάνεια) είναι μεγάλη ετήσια χριστιανική εορτή της ανάμνησης της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή(¹). Εορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τρίτη και τελευταία εορτή του Δωδεκαημέρου (εορτών των Χριστουγέννων). Το όνομα προκύπτει από την φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας που συνέβη σύμφωνα με τρεις σχετικές ευαγγελικές περικοπές. Η εορτή των Θεοφανίων λέγεται επίσης και Επιφάνια και Φώτα (ή Εορτή των Φώτων).Σε αυτή την εορτή γιορτάζουν τα ονόματα Φωτεινή και Ουρανία.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ  ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου είναι ένας μεγάλος Έλληνας συνθέτης, με πηγαίο ταλέντο, που ξεχώρισε από την ηλικία των έξι ετών, όταν έδωσε το πρώτο κονσέρτο με δικές του συνθέσεις. Από τότε, αν και παρέμεινε συνειδητά αυτοδίδακτος, έχει διαγράψει μια σπουδαία καλλιτεχνική καριέρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με αποκορύφωμα το βραβείο Oscar το 1982, για το μουσικό θέμα της ταινίας «Οι Δρόμοι της Φωτιάς» του Ρίντλεϊ Σκοττ (Ridley Scott).

ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

[youtube= ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΗΣ Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος THE FORMINX βελούδο μέσα στη νύχτα η φωνή του ..καλό ταξίδι Τάσο FORMINX (1962, Αθήνα) Τάσος Παπασταμάτης: Τραγούδι Βασίλης Μπακόπουλος: Κιθάρα Θέμος Πέτρου: Κιθάρα, Τραγούδι (-1964) Σωτήρης Αρνής: Μπάσο Βαγγέλης Παπαθανασίου: Όργανο Κώστας Σκόκος: Ντραμς -Μεγαλύτερη Επιτυχία: Jeronimo Yanka/1965 -Σχόλιο: Το γκρουπ που έριξε το σπόρο για την έκρηξη της Ελληνικής Σκηνής  και το πρώτο γκρουπ που στις συναυλίες τους σημειώθηκαν εκδηλώσεις υστερίας.

Ένα έργο Τέχνης της φύσης....

που κοιτάζοντάς το  μένεις έκθαμβος ,μόνο η φύση θα μπορούσε να το καλλιτεχνήσει μ' αυτή τη τελειότητα... Πόσο ασήμαντη νιώθω μπροστά σ' αυτό το έργο Τέχνης...

Ένα ντοκιμαντέρ που  δημιούργησε η Φύση  για ν' αποκαλύψει  το φοβερό ταλέντο της....

oxafies.com

Μέντης Μποσταντζόγλου (1918 – 1995) ΜΠΟΣΤ

 

Ο Χρύσανθος (Μέντης) Μποσταντζόγλου, γνωστός ως Μποστ, γεννήθηκε το 1918 στην Κωνσταντινούπολη. Έπειτα από ένα πέρασμα στη Ρουμανία, η οικογένειά του ήρθε στην Ελλάδα.
Το 1939 εισάγεται στη Σχολή Καλών Τεχνών, εγκαταλείπει όμως τις σπουδές του έξι μήνες αργότερα. 

 

Το 1942 μπαίνει στο ΕΑΜ και το 1945 εκδίδει με δικά του έξοδα το πρώτο του βιβλίο: «Ο Άγιος Φανούριος. Βοήθημα δια την κατανόησιν των Κινέζων κλασσικών Γκα-τσου και Βου-Σβου-Νι».

Το 1952 αρχίζει να εργάζεται στην «Καθημερινή» ως ταμίας και βιβλιοθηκάριος. Το ταλέντο του το ανακαλύπτουν μετά από δυο χρόνια στις «Εικόνες» κι αργότερα στον «Ταχυδρόμο», όπου και αρχίζει να εργάζεται ως εικονογράφος. Εν τω μεταξύ, το 1953 έχει ήδη εικονογραφήσει και το πρώτο του κόμικ «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» για τις εκδόσεις «Ατλαντίς» σε κείμενα της Ειρήνης Φωτεινού.

Το 1958 στη στήλη του το «Μποστάνι του Μποστ» εμφανίζονται και οι τρεις θρυλικοί σούπερ αντιήρωές του: η Μαμά Ελλάς, ο Πειναλέων και η Ανεργίτσα. Αποκαλυπτικές φιγούρες των κοινωνικοπολιτικών και πολιτισμικών μεταλλάξεων και αντιφάσεων μιας ολόκληρης εποχής. 






Ακολουθούν συνεργασίες με τα περιοδικά «Ομάδα», «Θεατής», «Ελευθερία» και μετά από αρκετές ανατροπές, δημοσιογραφικούς διωγμούς και μηνύσεις, καταλήγει στην «Αυγή».

Το 1966, κουρασμένος από το καθημερινό γράψιμο, ανοίγει το μαγαζί του «Λαϊκαί Εικόναι» και αρχίζει να διακοσμεί ποτήρια, πιάτα και διάφορα αντικείμενα, να πουλάει αντίκες και να ζωγραφίζει. Παράλληλα, ξεκλέβει χρόνο για να σκαρώνει τα δεκαπεντασύλλαβα θεατρικά του. 


Τα σκίτσα και τα χρονογραφήματα, αν και ουσιαστικά τα έχει σταματήσει, επιστρέφει για μικρές περιόδους σε αυτά, συνεργαζόμενος με τον «Ταχυδρόμο», το «Αντί», τον «Θούριο», το «Mens Look», την «Πρωινή» και την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».


Η ζωγραφική δίνει σιγά-σιγά την ευκαιρία στα πινέλα του ν' αφηγηθούν με αλληγορίες και συμβολισμούς, όλα αυτά που δεν μπορούσαν να πουν μέχρι τώρα οι πένες. 


Ήρωες της αρχαιότητας και της ελληνικής επανάστασης, αλλά και ιστορικά ζευγάρια όπως ο Ερωτόκριτος με την Αρετούσα, ο «Ρομέος και η Ιουλιέτα», η Ασπασία και ο Περικλής, ποζάρουν στα κάδρα του αυτοδίδακτου Μποσταντζόγλου, μπολιασμένοι από τη λαϊκή ζωγραφική, την εικονογραφία του Καραγκιόζη, την υπερεαλιστική ματιά του Εγγονόπουλου και πάνω απ' όλα, την απλότητα του Θεόφιλου.

Με τον δικό του ανορθόδοξο τρόπο, καταπιάνεται και με το Θέατρο. Γράφει, λοιπόν, εκτός από τα αριστουργήματα «Φαύστα» και «Μήδεια», τον δικό του «Δον Κιχώτη», την «Όμορφη πόλη», τη «Μαρία Πενταγιώτισσα», το «40 χρόνια Μποστ». 

Το κύκνειο άσμα του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» είχε την τιμή και τη χαρά να το δει, καταχειροκροτούμενος, να παίζεται στο Ηρώδειο, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, στις 13 Δεκεμβρίου του 1995.

Στίχοι: Μέντης Μποσταντζόγλου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Ένα πλοίον ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν
αιφνιδίως εξοκείλει ανοιχτά των Αζορών.
Κι ένας νέος με μιαν νέα, ωραιότατα παιδιά
φθάνουν κολυμβών γενναίως εις πλησίον αμμουδιά.
Ζώντας βίον πρωτογόνου και ο νέος με την κόρη
κοίταζαν και κάπου κάπου εάν έρχεται βαπόρι.
Αλλά φθάσαντος χειμώνος και μη φθάνοντος βαπόρι
απεβίωσεν ο νέος και απέθανεν η κόρη.
Αργότερα αργότερα πλησίασαν δυο κότερα
ήρθε κι ένα βαπόρι ματαίως ψάχνον για να βρει
ματαίως ψάχνον για να βρει τον νέον και την κόρη.
Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών,
που καταστρέφεις νέους και θάπτεις των κορών.
Να πέσει τιμωρία από τον ουρανόν
να λείψεις απ' τους χάρτας και των ωκεανών.

 

John Lennon ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

     ένα μικρό αφιέρωμα στον John Lennon





Τραγουδοποιός, μουσικός, συγγραφέας και αγωνιστής της ειρήνης, που έγινε παγκόσμια γνωστός ως μέλος των Beatles.
Ο Τζον Ουίνστον Λένον (John Lennon) γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 9 Οκτωβρίου 1940

Στις 8 Δεκεμβρίου του 1980, ο Τζον Λένον δολοφονήθηκε από τρελό θαυμαστή του, βυθίζοντας σε πένθος τα εκατομμύρια θαυμαστών του σε ολόκληρο τον κόσμο

Η δολοφονία του, από έναν οπαδό του που ήθελε να γίνει γνωστός, σκοτώνοντας το ίνδαλμά του, σόκαρε και βύθισε σε πένθος εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Πέρα από την ιδιαίτερα επιτυχημένη μουσική του καριέρα, ο Λένον διακρίθηκε και ως ακτιβιστής, επεμβαίνοντας ενεργά σε κοινωνικά ζητήματα, ενώ πρωτοστάτησε στο κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. 

Όταν αποφάσισε, το 1971, μετά τη διάλυση των Beatles, να ζήσει στη Νέα Υόρκη, οι δραστηριότητές του ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, απασχόλησαν ιδιαίτερα την τότε κυβέρνηση του Νίξον η οποία προσπάθησε σκληρά και για πολλά χρόνια, να πετύχει την απέλασή του από τις ΗΠΑ. Τα τραγούδια του υιοθετούνταν εκείνη την εποχή ως ύμνοι από το αντι-μιλιταριστικό κίνημα.






 http://clubs.pathfinder.gr/aktina/491